Mecz o szachowe mistrzostwo świata

Historia mistrzostw świata w szachach sięga XIX wieku. Do połowy tego stulecia nie rozgrywano turniejów międzynarodowych. Najsławniejsi szachiści spotykali się w meczach. Nieoficjalnymi mistrzami świata byli: Alexandre Deschapelles (Francja, 1800-1821), Louis de la Bourdonnais (Francja, 1821-1840), Howard Staunton (Anglia, 1843-1851), Adolf Anderssen (Niemcy, 1851-1858), Paul Morphy (USA, 1858-1884) i Wilhelm Steinitz (Austro-Węgry, 1866-1886).

Za pierwszy oficjalny mecz o tytuł mistrza uważa się ten rozegrany w 1886 roku, w którym Wilhelm Steinitz pokonał Johannesa Zukertorta. W XIX i w pierwszej połowie XX wieku mecze mistrzowskie odbywały się według bardzo nieformalnych zasad. Szachista, który uważał się za silniejszego od aktualnego mistrza świata, po prostu wyzywał go na szachowy pojedynek. Nie istniał formalny system kwalifikacji. Zasady rozgrywania meczów nie były sztywno ustalone i stawały się przedmiotem czasami bardzo trudnych negocjacji, w których decydujący głos miał zazwyczaj aktualny mistrz świata. Z tego powodu niektórzy wybitni szachiści (m.in. najwybitniejszy polski arcymistrz Akiba Rubinstein), którzy aspirowali do tytułu mistrza, takiej szansy byli pozbawieni.

Oficjalni mistrzowie świata (wyłaniani przez organizację FIDE):

Wilhelm Steinitz (Austro-Węgry, 1886-1894)
Emanuel Lasker (Niemcy, 1894-1921)
Jose Raul Capablanca (Kuba, 1921-1927)
Aleksander Alechin (Francja, 1927-1935 i 1937-1946)
Max Euwe (Holandia, 1935-1937)
Michaił Botwinnik (ZSRR, 1948-1957, 1958-1960 i 1961-1963)
Wasilij Smysłow (ZSRR, 1957-1958)
Michaił Tal (ZSRR, 1960-1961)
Tigran Petrosjan (ZSRR, 1963-1969)
Borys Spasski (ZSRR, 1969-1972)
Bobby Fischer (USA, 1972-1975)
Anatolij Karpow (ZSRR, Rosja, 1975-1985 i 1993-1999)
Garri Kasparow (ZSRR, Rosja, 1985-1993)
Aleksander Chalifman (Rosja, 1999-2000)
Viswanathan Anand (Indie, 2000-2002 i 2007 - nadal)
Rusłan Ponomariow (Ukraina, 2002-2004)
Rustam Kasimdżanow (Uzbekistan, 2004-2005)
Weselin Topałow (Bułgaria, 2005-2006)
Władimir Kramnik (Rosja, 2006-2007)

W obecnym meczu tytułu bronił Viswanathan Anand.

Ten 43-letni zawodnik od wielu lat zadziwia szachowy świat poziomem gry, błyskotliwością i szybkością. Jak sam mówi - patrzy na pozycję i po prostu widzi odpowiednie posunięcie. Od początku lat dziewięćdziesiątych Anand utrzymuje się w ścisłej czołówce światowej, ma ugruntowaną pozycję jednego z trzech najsilniejszych szachistów świata. Cieszy się niezwykłą popularnością w swoim kraju, podobną do sławy mistrzów krykieta. Niesamowite, że objawił się właśnie w Indiach, które nigdy nie miały wielkich tradycji szachowych.

Jego przeciwnik, Norweg Magnus Carlsen, choć ma dopiero 22 lata, jest liderem list rankingowych o niebotycznym rankingu 2872 p. - najwyższym w historii. Jest powszechnie uważany za geniusza, choć prawdę mówiąc, wszyscy topowi arcymistrzowie są geniuszami. Norweg w czasie gry wygląda na mocno znudzonego. Taki ma styl, a być może to efekt zespołu Aspergera (rodzaj autyzmu) - choroby, którą u niego zdiagnozowano. Często można zaobserwować, jak zamiast skupiać się na szachownicy, rozgląda się dookoła. Zupełnie jakby gra kompletnie go nie interesowała. W takim to stanie wykonuje posunięcia o miażdżącej sile. Niespełna pięciomilionowa Norwegia, która słynie przede wszystkim ze znakomitych przedstawicieli sportów zimowych, zupełnie zwariowała na punkcie Carlsena. W rankingach popularności przebił samą Marit Bjoergen.

Carlsen to pierwsza od wielu lat nadzieja Zachodu na to, że wreszcie tytuł mistrza świata wywędruje ze Wschodu.

Od 2010 roku Norweg jest też modelem holenderskiej firmy odzieżowej G-Star. Podobno w 2012 roku jego dochód wyniósł 1,2 miliona dolarów. Magazyn "Cosmopolitan" uznał go za jednego ze 100 najseksowniejszych mężczyzn.